Home

Het verhaal
 
Het begon zo mooi. Zomervakantie. Wat had Stella hier lang naar uitgekeken: samen met haar vriendin Vita shoppen in de zon: in Italië nog wel. De trein bracht de vriendinnen naar Rimini, waar ze de rest van de vakantie zonnend en feestend zouden doorbrengen. Een deel van de gespaarde euro’s gaven ze uit aan kleren en echte Italiaanse espresso. Op de ochtend van de terugreis wilde Vita nog snel even de H&M in en om 12.00 uur hadden ze afgesproken op het grote plein.

“Vita had er een half uur geleden al moeten zijn!” denkt Stella terwijl ze om zich heen kijkt. De tijd vliegt voorbij. Ondertussen kijkt ze naar de toeristen die de duiven te eten geven. Kwart over 3 geeft de wijzer van de klok op de grote kerk inmiddels aan. Als Vita niet snel opdaagt missen de vriendinnen hun trein terug naar Nederland dus stuurt Stella een sms, dat is vast goedkoper dan bellen in het buitenland. Normaal gesproken stuurt Vita altijd direct iets terug, haar vriendin kan namelijk praten en sms’en tegelijk... Helaas blijkt dat dit keer niet het geval, stelt Stella teleurgesteld vast. Dan toch maar bellen, besluit ze, maar Vita’s telefoon is uitgeschakeld. Wat nu?

Ondertussen wacht Stella al uren. Ze is moe van het staan en haar huid kleurt al aardig rood door een middag onbeschut in de Italiaanse zon. Honderden gedachten schieten ondertussen door Stella’s hoofd: Dit is helemaal niks voor Vita!  Vita’s moeder bellen? Nee, die zal alleen maar ongerust worden. “Vita komt er zo vast aan”, zegt Stella hardop om zichzelf moed in te praten. De tijd verstrijkt. Op het plein lopen twee mensen van de politie met een cola in hun hand. Zal zij hen aanspreken? Stella praat een aardig woordje Engels, maar Italiaans? Het enige woord dat zij kent in het Italiaans is ‘vita’, dat betekent ‘leven’. Een schok gaat door Stella’s lichaam heen: Vita, je bent toch nog wel in leven? Opnieuw pakt Stella haar mobiele telefoon en logt in op Facebook. Ze upload een foto van haar vriendin, breed lachend op een Italiaans terras, en schrijft eronder: “Vita, waar zit je?! Laat weten waar je bent. Of als iemand die dit bericht leest weet waar Vita is, antwoord mij ajb.” Dan pakt Stella haar rugzak en loopt naar het treinstation.